ทรมานอย่างชินชา
ทุกข์ทนอย่างเชื่องช้า
คล้ายย่ำเย็นสูคืนมืดมิด
ฟ้าหลัวไร้แสงส่องสุขในเงา
ทนแท้ถ่ายถอนทรมานเรื่อยไป
ฉันถูกกักขังในมุมเมื่องที่ทุกข์ทรมาน
ทุกขณะ ทุกข์ขณะ
ทุกข์คน ทุกคน
ฉันแผดเสียงกรีดร้องออกมา
อย่างเงียบงันที่สุด
ฉันเกลียดทุกสิ่งอย่าง
ในขณะนี้
ได้แต่โกรธเก็บทับถม
ฉันส่งสารตัวเองเหลือเกิน
ที่อ่อนล้าร่ำไห้
กับความมุ่งมั่นที่ปวกเปียก
และความปรารถนาที่ล้มเหลว
กรุงเทพช่างวุ่นวานซับซ้อนสับสน
เมื่องนี้มันโหดร้ายกับฉันนัก
ทั้งๆที่ฉันเกิดและเติบโตในแดนดินศิวิลัยนี้
แล้วฉันก็ค้นพบว่ามันไร้ความปราณี
ไม่ว่าใครก็ตาม
มองดูสิแสงสีสวยงามในคืนฝนกระหน่ำ
มายาพราวพรายคล้ายแดนสวรรค์
หรือนรกลวงล่อผู้คนโหยหา
นำพาวิญญาณอ่อนล้า ขายให้กับมัจจุราช เพื่อแลกกับเงินตราวัตถุ
พรากมันไปเสียสิ จิตวิญญารของฉันมันโรยแรงเกินกว่าจะต่อตานอีกแล้ว
พรากมันไปเสียสิ วันเวลาของฉัน มันได้มอดหมดหม่นหมอง ไร้รูปรอยแม้เศษเสี้ยว
ฉันเจ็บปวดในขณะทุกข์ และไม่รับรู้จักความเจ็บปวดใดๆในโลกอื่นอีก
ฉันเจ็บปวดเสียจนไม่อยากจะจดจำสิ่งใดอีก
ในเมื่อทุกสิ่งที่ฉันได้มา
กลับต้องจ่ายสิ้นไปให้กับการดิ้นรนค้นหาความหมายที่ไม่มีความหมาย
หรือนี้อาจไม่ใช้ความผิดของเมื่องนี้
หรือมันเป็นเพราะ ตัวฉันเองที่อ่อนแอและเชื่องช้า
เอาแต่พร่ำเพ้อกับความฝันล่องลอย
อ่อนแอเกินไป ฉันควรลาจากมันไปเสียที
บางวันในรถแท็กซี่ ท้ามกลางสายฝนและการจราจรตายด้้าน
บางวันบนรถไฟฟ้า เคลื่นที่ด้วยความเร็วสูอย่างเหนื่อล้า
บางวันในตารางเซนติเมตรเล็กๆของห้องน้ำสาธรณะ ฝนตกหนักบนดวงหน้า
บางวันที่ห้องประชุมสี่เหลี่ยม พายุเมฆครึ้มมืดอยู่ภายใน
บางวันระหว่างจอสีเหลี่ยม รังสีอำมหิตกำลังสูปวิญญาณ
ทุกวันในเมืองกรุงแสนศิวิลัย ฉันกำลังทุกข์ทรมาน
ลาก่อนกรุงเทพ
