time and space

ในเวลา เลื่อนลอย เรื่อยเปื่อย

รอยเวลา หลับไหล ล่วงเลย

ล่วงเวลา ผ่านผันฝันไป

ผ่านเวลา หลงลืม ร่องลอย

ลืมเวลา รกร่างว่างแหว่ง

บางเวลา เปล่าดาย หายไป

little yellow bird

แม่บอกว่าฉันเป็นนกขมิ้น

เจ้านกขมิ้นน้อยไม่ชอบกลับบ้าน

แม่บอกว่าฉันติดปิกบินได้ก็ไกลห่างแม่

เจ้านกขมิ้นน้อยไม่รักแม่หรือไรกัน

แม่บอกว่าเป็นห่วงฉันยิ่งนัก

เจ้านกขมิ้นน้อยค่ำไหนนอนนั้น

แม่บอกว่ารอคอยฉันกลับบ้านเสมอ

เจ้านกขมิ้นน้อยก็คิดถึงแม่เช่นกัน

ขอให้แม่แข็งแรง สุขกายสบายใจ

สวัสดีความทุกข์

ทรมานอย่างชินชา

ทุกข์ทนอย่างเชื่องช้า

คล้ายย่ำเย็นสูคืนมืดมิด

ฟ้าหลัวไร้แสงส่องสุขในเงา

ทนแท้ถ่ายถอนทรมานเรื่อยไป

ฉันถูกกักขังในมุมเมื่องที่ทุกข์ทรมาน

ทุกขณะ ทุกข์ขณะ

ทุกข์คน ทุกคน

ฉันแผดเสียงกรีดร้องออกมา

อย่างเงียบงันที่สุด

ฉันเกลียดทุกสิ่งอย่าง

ในขณะนี้

ได้แต่โกรธเก็บทับถม

ฉันส่งสารตัวเองเหลือเกิน

ที่อ่อนล้าร่ำไห้

กับความมุ่งมั่นที่ปวกเปียก

และความปรารถนาที่ล้มเหลว

กรุงเทพช่างวุ่นวานซับซ้อนสับสน

เมื่องนี้มันโหดร้ายกับฉันนัก

ทั้งๆที่ฉันเกิดและเติบโตในแดนดินศิวิลัยนี้

แล้วฉันก็ค้นพบว่ามันไร้ความปราณี

ไม่ว่าใครก็ตาม

มองดูสิแสงสีสวยงามในคืนฝนกระหน่ำ

มายาพราวพรายคล้ายแดนสวรรค์

หรือนรกลวงล่อผู้คนโหยหา

นำพาวิญญาณอ่อนล้า ขายให้กับมัจจุราช เพื่อแลกกับเงินตราวัตถุ

พรากมันไปเสียสิ จิตวิญญารของฉันมันโรยแรงเกินกว่าจะต่อตานอีกแล้ว

พรากมันไปเสียสิ วันเวลาของฉัน มันได้มอดหมดหม่นหมอง ไร้รูปรอยแม้เศษเสี้ยว

ฉันเจ็บปวดในขณะทุกข์ และไม่รับรู้จักความเจ็บปวดใดๆในโลกอื่นอีก

ฉันเจ็บปวดเสียจนไม่อยากจะจดจำสิ่งใดอีก

ในเมื่อทุกสิ่งที่ฉันได้มา

กลับต้องจ่ายสิ้นไปให้กับการดิ้นรนค้นหาความหมายที่ไม่มีความหมาย

หรือนี้อาจไม่ใช้ความผิดของเมื่องนี้

หรือมันเป็นเพราะ ตัวฉันเองที่อ่อนแอและเชื่องช้า

เอาแต่พร่ำเพ้อกับความฝันล่องลอย

อ่อนแอเกินไป ฉันควรลาจากมันไปเสียที

บางวันในรถแท็กซี่ ท้ามกลางสายฝนและการจราจรตายด้้าน

บางวันบนรถไฟฟ้า เคลื่นที่ด้วยความเร็วสูอย่างเหนื่อล้า

บางวันในตารางเซนติเมตรเล็กๆของห้องน้ำสาธรณะ ฝนตกหนักบนดวงหน้า

บางวันที่ห้องประชุมสี่เหลี่ยม พายุเมฆครึ้มมืดอยู่ภายใน

บางวันระหว่างจอสีเหลี่ยม รังสีอำมหิตกำลังสูปวิญญาณ

ทุกวันในเมืองกรุงแสนศิวิลัย ฉันกำลังทุกข์ทรมาน

ลาก่อนกรุงเทพ

softly to be with you in my dream

ช้า...ช้า...ช้า... อย่างที่ความฝันยังคงอยู่

แผ่ว...แผ่ว...แผ่ว... อย่างที่ฉันรู้สึกอยู่เสมอ

เบา...เบา...เบา... อย่างที่ความเหงาจะเป็นไป

บาง...บาง...บาง... อย่างที่ความคิดถึงนั้นมีอยู่

น้อย...น้อย...น้อย... อย่างที่ความรักจะเกิดขึ้น

จาง...จาง...จาง... อย่างที่เธอกำลังจะหายไป

nostalgia for the strenger

จำฉันได้ไหม ในหมู่มวลผู้คนที่ผ่านไปผ่านมารอบตัวเธอ
ในบางวันเราก็แค่คนแปลกหน้า
คิดถึงฉันบ้างไหม ท้ามกลางความแปรผันที่เราสวนทางกันไปมา
ในบางครั้งดวงหน้าที่ไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำ

Dry Fish's Day Dream

ยามบ่ายแสนร้อนแสบแดด

ปลาตากแห้งสองตัวสนทนากันถึง

ความฝันในนิทราตลอดกาล ของกัน

........

ฝันหนึ่งในนิทราเนิ่นนานเนิบนาบ

ข้าพเจ้ารู้สึกถึงท้องทะเลกว้างใหญ่

ยินเสียงคลื่นกำลังเรียกหา

จากที่ไกลแสนไกล

ข้าพเจ้าได้หวนกลับคืนไปในที่ที่ข้าพเจ้าจากมา

มหาสมุทรเวิ้งว้างว่างเปล่า ดังสันติสถิตอยู่ทุกทั่วที่

ข้าพเจ้าไม่อาจมองเห็นสิ่งอื่นใด แม้กระทั่งตัวข้าพเจ้าเอง

แสงสีทองเรื่องรองระยิบระยับ ขลิบขอบรอยคลื่นเห่กล่อม

ภาพฝันงดงามติดตา แต่ทว่าวังเวงเงียบงัน

ฝันหนึ่งนั้นในนิทราดังนิรันดร์กาล

ทรมานในคลื่นคลาดสาดสัด

ข้าพเจ้ารู้สึกถึงคำพิพาาคแห่งมหาสมุทร

ภายใต้พื้นน้ำราบเรียบและเย็นเยียบ

ในห้วงทะเลว่างเปล่านั้น

นอนตะกอนทับทมด้วยกิเลสตัณหา จมดิ่ง

บาปกรรมแหวกไหววนเวียนไม่สิ้นสุด

แสงสีทองเรืองร้อนคล้ายเปลวเพลิงเริงร่า

ระยิบระยับจับเกลียวคลื่นเคลือนกลบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ดังภาพฝันคล้ายภาพหลอน ข้าพเจ้าเหนื่อยหน่าย

บนโลกที่แปลปรวนและกำลังร้อนขึ้นทุกวันๆใบนี้ โลกที่น่าสงสารถูกขับเคลื่อนเติมแต่งด้วยเหตุการณ์ความเป็นไปของมนุษย์โลก ภาพฝันแห่งอนาคตปรากฏขึ้นในมโนนึกของสิ่งไม่มีชีวิตสองตัว บอกเล่าปรากฏการณ์ที่ยังมาไม่ถึง ท้ามกลางความจริงและไม่จริงที่ผู้คนรับรู้ บางคนกำลังกรีดร้องด้วยความริษยา บางคนกำลังร้องรำอย่างสนุกสนาน บางคนกำลังนินทากันอย่างมีความสุข บางคนกำลังตะโกนต่อสู้อย่างบ้าคลั้ง บางคนกำลังโฆษณาชวนเชื่อ หรือบางคนกำลังเร่ขายวิญญาณบาป ทุกวันนี้ หเราส่วนใหญกำลังทำอะไรกันอยู่ในขณะที่อวสารกำลังเดินทางมาหาในไม่ช้านี้

How to be an ART

เคยมีผู้คนคนสรรเสริญข้าพเจ้าว่าเป็นศิลปิน

ความจริงในโลกของศิลปิน

ข้าพเจ้าไม่เคยมีตัวตน

จรดปลายพูกันเยี่ยงศิลปิน

ข้าพเจ้ากำลังหลอกตัวเองหรือไรกัน

คิดหวังสักครั้งจะเป็นศิลปินแสนอิสระ

ข้าพเจ้าวิ่งตามโลกที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า

ปรารถนาอย่างปุถุชนทั่วไป

อยากได้อยากมีตามกิเลส

เช่นศิลปินผู้ลวงโลก

ในสังคมปราชญ์แห่งศิลป์

ข้าพเจ้าเป็นเพียงเศษฝุ่น

เขละขละอยู่บนงานศิลป์

ข้าแต่วิญญาณแห่งศิลป์

ขอโปรดสถิตในจิตข้า

ดลบันดาลให้ฝุ่นได้เป็นดังฝันเทิญ

Shifting and a dream on drive down bus

ความฝันบนรถทัว

ณ จุดบรรจบของอดีตและอนาคต

ในระหว่างความเปลี่ยนแปลง

ฉันหลงหลับ

ปล่อยให้เวลาไหลผ่านความรู้สึก

ความทรงจำตกหลนอยู่ตามทาง

ณ ที่ที่ฉันจากมาและกำลังจะไปถึง

คล้ายวานวันคือความฝัน กำลังผันผ่าน

คล้ายความฝันหลอมละลายไปกับอนาคต กำลังวาดหวัง

ฉันแต่งฝันด้วยจริง

แต่งจริงด้วยหวัง

ณ ที่เกิดเหตุไปถึงจุดจบที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ทั้งสองจุดห่างไกลไม่มีหวัง

รอคอยให้วันหมดวัน

คืนหมดคืน

ฉันจะตื่นเมื่อรถทัวนั้นหยุดจอด

ณ จุดจบที่ไม่มีวันสิ้นสุด. . .

สวัสดี. . . บางกอกของฉัน