the lost chapter

หนังสือบางเล่มเราได้อ่านมันเพียงแค่chapter แรกก็เปลี่ยนชีวิตเราได้แล้วแต่น่าเสียดายที่มันเป็นหนังสือที่เราไม่ได้ครอบครองและอาจจะไม่มีวันได้อ่านมันจนจบ

feel

How do you feel? when you have me in your arms

goodbye hug with you again

ใครบางคนที่จะคิดถึงไปตลอดชีวิต
ใครบางคนที่ทำได้แค่เก็บไว้ในความทรงจำที่ดีไปตลอดกาล
ใครบางคนที่อาจไม่มีวันได้รู้จักตัวตนจริงๆ
ใครบางคนที่กับการจากลาที่งดงาม

Irrational me

ผมมีเหตุผลบางอย่างที่อยากจะบอกว่า ผมไม่มีเหตุผลเอาซะเลยที่ปล่อยให้ตัวเองนั้งรถไฟฟ้าเลยมาเสีย 4 สถานนีเพื่อที่จะมายืนเหม่อมองลานอเนกประสงค์หน้าห้างที่เธออาจจะเพิ่งเก็บร้านไปแล้วเมื่อ 2-3 ชั่วโมงก่อน ผมรู้ดีว่าผมสามารถมาพบเธอได้ที่นี้ได้เกือบทั้งวันเพราะเธอจะมาตั้งร้านขายของที่นี้ทุกเสาร์อาทิตย์ แต่ผมก็เลือกจะมาหาเธอตอนที่เธอไม่อยู่ตรงนี้แล้ว 

ผมรู้ดีว่าทำไม แต่ผมก็จะบอกว่าผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงไม่กล้ามาเจอเธอ 

ให้เธอเห็นว่าผมมา มาเพื่อส่งยิ้มจืนๆให้ มาเพื่อทักทาย อาจจะอุตหนุนเธอเล็กน้อยแก้เขิน ชวนเธอคุยเล็กน้อยเพื่อต่อเวลา ก่อนจะจากไปพร้อมกับยิ้มจืนๆยิ้มเดิมกับตอนมา 

แต่ไม่เลย ผมมาหาเธอตอนที่เธอไม่มีเธออยู่แล้วในสถานที่และมิติเวลา ณ ขณะที่ผมกำลังยืนอยู่ ผมจินตนาการว่าผมเฝ้ามองเธออยู่ เนิ่นนานเท่าที่ผมต้องการ ไม่ต้องมียิ้มจืนๆ ไม่ต้องมีคำทักทาย ไม่ต้องมีข้ออ้าง ไม่ต้องพยายามสร้างบทสนธนา ผมแค่อยากรู้สึกถึงเธอ ผมแค่อยากจะใช้เวลากับเธอ แม้จะเป็นเวลาที่เหลื่อมลอยออกจากกัน อาจจะเป็นแค่ห่วงเวลาที่มันไม่ได้มีอยู่จริง เพียงแค่ห่วงเวลาที่ผมรู้ถึงการมีอยู่ของเธอในมโนนึกของผม

ในโลกแห่งความเป็นจริงที่ระยะห่างระหว่างผมกับเธอคือความว่างเปล่า

หรือนี้อาจเป็นเพียงการตกหลุมรักในเชิงวรรณกรรมเท่านั้น