ผมสายตาสั้น
ยามเมื่อปราศจากเลนส์นูนกั้นสายตา
ภาพระยะไกลเกินกว่าตาเพ่ง
มันช่างสวยงามคล้ายภาพฝัน
ทุกอย่างพร่ามัวเกินกว่าจะเอื้อมขว้า
แสงรางเลือนตรงหน้า โลดแล่นอย่างที่มันเป็น
โดยที่ผมไม่อาจเข้าใจ
คุณเห็นมันอย่างที่ผมเห็นไหม?
ดวงแสงสวยงามระยิบระยับ
บางครั้งผมก็รู้สึกเปราะบาง
ท่ามกลางความวาบไหวพร่าเลือนเช่นนี้
ผมไม่อาจรู้ได้ว่าความสวยงามจะทำอัตรายผมเข้าเมื่่อใด
อาจมีบางสิ่งแฝงอยู่ในความไม่ชัดเจน
ได้โปรด คุณอยู่ไกลเกินไป แม้มือผมเอื้อมถึง
ได้โปรด ปกป้องผมจากความอ่อนไหวที่ผมมี
ผมไม่อาจทานทนหากคุณจะจากไป
ได้โปรด คุ้มครองผมจากความเดียวดายที่ผมมี
ได้โปรด เติมเต็มอ้อมแขนของผมด้วยความกรุณาที่คุณมี
ด้วยดวงตาที่คุณมองเห็นผม
