tearsssss

มันคือเสียงปริแตก

ลั้นร้าวระบม ในคืนหนาวเหน็บ

ก้องกังวารในความเงียบงั้น

มันช่างทรมาน

ฉันเฝ้าหวังให้มีเสียงเคาะที่ประตูทำลายความเงียบเชียบนี้

แต่เปล่าเลย

ฉันได้แต่ฟังเสียงสะอื้นของตัวเอง

good bye innocent

the weigh upon my body

so heavy and gentle

let's swallow my soul

and taking all my sweet voice

the pressure inside of me

so wildly and fragile 

let's drinking my ruby

and wipe away my pain 

then slowly getting higher 

forgot to see the face flying by

good bye innocent 

Beware of enlightenment at 27 years old ! : Chapter 1 : horny

เมื่อหญิงสาว

ตระหนักรู้ในกำหนัดของเธอ

แต่มิอาจได้ปลดปล่อย

เธอทอดกายเปลือยเปล่าลงแนบพื้น

อะไรกันกักขังเธอไว้

ในพรหมจรรณ

วานวัยผ่านไป

ยิ่งทำให้เธอทุกข์ทรมาน

ความงามและสังขาล

ล่วงหล่นโรยสลาย

ยิ่งทำให้เธอขมขื่น

ราคะนี้เหมือนกองไฟ

ซ่อนสุมรุ่มร้อนอยู่ภายใน

เผาไหม้ร่างกาย

อันปล่าวเปลี่ยวของหญิงสาว

แต่ทว่าเธอกลับตายลง

ด้วยความเดียวดายที่หนาวเหน็บ

แด่ หญิงสาวและความทุกข์ของเธอ

Beware of enlightenment at 27 years old ! : Chapter 0 : Happy Birthday

every morning i wake up and  smile in front of the mirror

then i think, i really in love with that smile while feeling sad in the same time

is it too late to say happy birthday for a month after

ทุกเช้า เธอตื่นขึ้น

รับรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่

แล้วแย้มยิ้มให้กับกระจก

เธอคิดในใจ

เธอรู้สึกหลงรักรอยยิ้มนั้นเหลือเกิน

กระนั้นเธอก็รู้สึกเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูกไปพร้อมๆกัน

your voice

ฉันได้ยินเสียงเธอในฝัน

เสียงนั้นที่ฉันตกหลุมรัก

ฉันคิดถึงเสียงนั้นเหลือเกิน

เสียงนั้นที่ทำให้ฉันหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้ยิน

teenage labyrinth

To find my own way

I was haunting by the time

I am lingering on the edge 

of the late grow up soul

in this labyrinth

I losing myself year by year

to fill in the blank that never full

I am so greedy to be free

but the more I escape, the more it's locked tide

I grab my hands with emptiness

hey hey!!! hurry up

tomorrow is coming

and everyone knows it

they already run passing me by

it's time to wake up

facing the reality

when the dream is over

ในหนทางที่ฉันเลือก 

เดินทางและค้นหา

วันเวลาตามหลอกหลอน

ฉันล่องลอยกับวานวันอันเชื่องช้า

ในวงกตแห่งวัยเยาว์

ตัวตนฉันล่วงหล่นรายปี

เฝ้าเก็บเติมบางสิ่งที่ไม่เคยเต็ม

ฉันหิวหาอิสระเสรี

ยิ่งหลีกหนี ยิ่งผูกมัด

ในอุ่งมือฉันเกาะกุมเพียงความว่างเปล่า

ตื่นเถอะ

วันพรุ่งนี้กำลังจะมาถึง

ใครๆต่างก็รู้ และพวกเขาก็วิ่งล้ำหน้ากันไปหมดแล้ว

ตื่นเถอะถึงเวลาแล้ว

เผชิญหน้ากับความจริง

เมื่อความฝันจบลง

lightning strike on the dark leather sofa

mama

until now

i have nothing to speak

but a daughter said

Oh dear, my poor mama

you think the world hate you

then you hurt people around you instead

Oh family, how pathetic we are

my poor mama

you always blame your poor fate

why don't you blame yourself

oh you said you already blame yourself

but you really don't 

you never open your eyes

my poor mama

it's not my fault that I hate you  

event the guilty hurt me day by day

but it's all your fault

oh my poor mama

don't talk to me

i don't want to hear your confession

your words all meaningless.

อรุณสวัสดิ์

เขาไม่สัมผัสฉันเลยซักนิด

23 กุมภาพันธ์ 2556

8 นาฬิกาโดยประมาณ

ฉันตื่นเร็วกว่าปกติ 

ไม่สิ เหมือนว่าฉันจะยังไม่ได้หลับ

เขานอนอยู่ข้างๆฉัน ห่างออกไปไม่ถึงคืบ

"อรุณสวัสดิ์" เขาเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

ฉันฉวยโอกาสทำลายความเขิลอาย

ทิ้งตัวลงแนบอกเขา แอบฟังเสียงหัวใจเขาเต้น

เสียงนั้นไม่ได้เต้นรัวลิงโลดแต่อย่างใด

เขาไม่ได้มีอาการตื่นเต้นเลยซักนิด

แต่ฉันก็รู้สึกอบอุ่นใจ

เขาลูบมือไปบนหลังฉันเบาๆ

เช้านั้นที่ฉันไม่เคยลืม

ระหว่างเราช่างเบาบางเหลือเกิน

เขาดึงดูดฉันด้วยพลังงานบางอย่าง

แม้เขาจะเฉยชาและเงียบงัน

เขาเปลี่ยนแปลงฉันด้วยความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขา

ฉันสุขใจที่ได้มีช่วงเวลานั้น

แม้ความปวดร้าวจะมาเยือนเร็วกว่าที่คาด

ขอบคุณ

เขาทำให้ฉัน เหนื่อย หงุดหงิดและหัวเสียง่าย

my dear photographer

ไม่เคยมีฉัน ในภาพที่เธอถ่าย
ถ้าพรุ่งนี้ฉันหายไป ก็คงไม่ได้มีความหมายอะไรกับเธอ
ไม่เคยมีฉัน ในเวลาที่เธอดำเนินอยู่
ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอมันเหมือนไม่มีอยู่จริง
เพราะเธออาจไม่เคยรู้สึกเหมือนกัน

i have no idea about a sad man because he made me sad too.

i have no song to sing
for a lullaby dream, my dear
sometime you made me have no idea
you look so sad
and it's beautiful
you made me sad too.


i have no idea

what can i say...

แล้วฉันจะพูดอะไรได้
ในเมื่อพวคุณทำให้ฉันเกิดขึ้นมา
ฉันเคยร้องขอพวกคุณหรือเปล่านะ

แล้วฉันจะพูดอะไรได้
ในเมื่อพวกคุณสร้างฉันให้มีอยู่
เรียบงายและงดงาม
ฉันกลายเป็นความหวังในมือพวกคุณ

แล้วฉันจะพูดอะไรได้
ในเมื่อฉันกลายเป็นสมบัติของพวกคุณ
ซึ่งฉันไม่อาจปฏิเสธ

แล้วฉันจะพูดอะไรได้
ในเมื่อวันนึงฉันกลายเป็นหลักประกันในชีวิตพวกคุณ
ซึ่งหากฉันปฏิเสธ ตัวฉันควรถูกลงทัณษ์

แล้วฉันจะพูดอะไรได้

ในเมื่อพวกคุณว่ามันคือความรัก

และมันไม่มีเหตุผล

จะให้ฉันพูดอะไรได้เล่า
เมื่อพันธนาการคือความอาทร

พวกคุณไม่เคยบอกหมูที่เลี้ยงดูเอาไว้
ว่าพวกมันจะถูกเชือดลงหม้อสักวัน
พวกคุณไม่เคยบอกกับผักที่ปลูกไว้พวกนั้น
ว่าสักวันคุณจะเคี้ยวมันทั้งเป็น


ฮ่า ฮ่า ฮ่า...

ไม่หรอกตัวฉันไม่ใช้ทั้งหมูและผัก

แต่ฉันจะพูดอะไรได้

a prison named gilty

คำขอโทษไม่มีความหมายใด

หากไม่รู้สึกผิด
เหมือนกับที่เราดูการแสดงในทีวี

มันไม่ได้สร้างความสวยงามใดๆขึ้นเลย

ความจริงไม่ได้มีอยู่ในคำขอโทษที่ออกปาก
ความจริงมีอยู่ในใจคุณ

คำขอโทษและคำแก้ตัวที่คุณอ้าง

เป็นเพียงสิ่งปกป้องตัวคุณจากความรู้สึกผิด

เมื่อรู้ว่าทำผิดจริง

ไม่มีอะไรลงโทษคุณได้เท่าสำนึก

และความรู้สึกทั้งปวงที่คุณมี

ยิ่งพยายามแสดงออกว่าคุณรู้สึกผิดมากเท่าไหร

นั้นอาจแค่เพียงแค่คุณต้องการความเห็นใจจากคนอื่นๆเท่านั้นเอง

หรือบางกรณีอาจถึงขั้นเพียงต้องการ

ให้ผู้อืนมองข้ามความผิดที่ได้เกิดขึ้นแล้ว ด้วยความเห็นใจ

และโบ้ยความผิดนั้นๆให้กับสายลมแสงแดด
หรือโชคชตาที่น่าสงสาร

เราต่างก็อยู่ในสังคมที่ต้องการชี้ตัวผู้กระทำผิด

หากคุณคือผู้กระทำผิด รู้สึกผิดมากน้อยจริงจังแค่ไหน

มันคือสิ่งที่คุณและคุณเท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบ

ต้องโทษถูกจองจำจากการกระทำของคุณเอง

it's over

when the dream it's over

the truth will be release

what if...

what if

our love is not exists

what if

our relationship is never happen

what if

our feeling is nothings

and we're just inside each other dream

?

what if...

mama and monster

mama that monster hurt me...

mama where are you?

i can not see you i your eyes

why your hands so clod?

why your eyes so blur?

then you on and you off

mama here you are and your monster

it took your words and swallow your soul

you let it in and feed it with your weakness 

silent and silent 

the monster grow on this silent

i'm so tried 

i'm so scare mama

mama please wake up and talk to me

how can i get you back?

so long and so far we have been missing

please tell me what should i do?

mama please wake yourself up

wash away the monster

only you can made this

and please come back to us

will you miss me?

ฉันทบทวนบทสนธนาของเรา

ครั้งแล้วครั้งเล่า

ทบทวนความรู้สึกตัวเอง

จับจังหวะหัวใจที่สั้นไหว

จดจำเรื่องราวที่เธอบอกเล่า

สานต่อมันในความฝันที่เธอไม่รู้จัก

ระยะห่างและช่องว่าที่เว้นไว้

ให้ฉันได้ตามหาเธอ

ให้เราได้พบกัน

ฉันจินตนาการถึงช่ัวขณะที่เราจับมือกัน

ชั่วเวลาที่สบตากัน

ได้ฟังเสียงเธออยู่ใกล้ๆ

จินตนาการที่หล่อเลี้ยงหัวใฉัน

ไม่ว่าเธออยู่ไหน

ฉันคิดถึงเธอ