เขาไม่สัมผัสฉันเลยซักนิด
23 กุมภาพันธ์ 2556
8 นาฬิกาโดยประมาณ
ฉันตื่นเร็วกว่าปกติ
ไม่สิ เหมือนว่าฉันจะยังไม่ได้หลับ
เขานอนอยู่ข้างๆฉัน ห่างออกไปไม่ถึงคืบ
"อรุณสวัสดิ์" เขาเอ่ยขึ้นแผ่วเบา
ฉันฉวยโอกาสทำลายความเขิลอาย
ทิ้งตัวลงแนบอกเขา แอบฟังเสียงหัวใจเขาเต้น
เสียงนั้นไม่ได้เต้นรัวลิงโลดแต่อย่างใด
เขาไม่ได้มีอาการตื่นเต้นเลยซักนิด
แต่ฉันก็รู้สึกอบอุ่นใจ
เขาลูบมือไปบนหลังฉันเบาๆ
เช้านั้นที่ฉันไม่เคยลืม
ระหว่างเราช่างเบาบางเหลือเกิน
เขาดึงดูดฉันด้วยพลังงานบางอย่าง
แม้เขาจะเฉยชาและเงียบงัน
เขาเปลี่ยนแปลงฉันด้วยความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขา
ฉันสุขใจที่ได้มีช่วงเวลานั้น
แม้ความปวดร้าวจะมาเยือนเร็วกว่าที่คาด
ขอบคุณ
เขาทำให้ฉัน เหนื่อย หงุดหงิดและหัวเสียง่าย
