ฉันฟังเพลง
เพลงเดิมๆ
เพลงรักที่ไม่ใช้ของฉัน
เพลงรักของใครบางคน
เพลงรักเพื่อใครคนหนึ่ง
ผู้ประพันดวงใจเขาเปรี่ยมรัก
ฉันฟังเพลงรัก
ถ้อยคำช่างเพราะจับใจ
ความสงสัยเกิดขึ้นอยู่ข้างใน
จะมีสักเพลงรักไหมที่เป็นของฉัน
ขอบคุณเพลงรัก
ที่ทำให้ความเหงาของฉันชัดเจนขึ้น
ฉันฟังเพลง
เพลงเดิมๆ
เพลงรักที่ไม่ใช้ของฉัน
วันอังคารที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2552
วันศุกร์ที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
บ้างบอก บ้างซ้อนไว้
ปฏิเสธ
ราวกับความวิจิตรในถ้อยคำ
คือลมหายใจของกวีผู้เจ็บป่วย
คุณกล่าวชมดวงตามืดดำนั้นว่าสวยงาม
ทว่า ในดวงตานี้อาจไม่ใช้บานหน้าต่างลึกลับที่คุณใฝ่หา
หากฉันมีใจโหดร้าย
การกล่าวคำปฎิเสธอาจง่ายดาย
คลายว่าปัดรำคาญฝุ่นผงที่เกาะติด
โลกนี้ไร้ความปราณี แต่มิได้เจ็บปวดเช่นความเพ้อฝันคร่ำครวญ
เพียงลืมตาตื่นแลเพ่งพินิจ
ความจริงหรือเหนือจริง เทียบเคียงชิดใกล้
อย่างได้ตู่ตะคิดเอาเองว่าฝันคือจริง
หากคุณเข้าใจ
โปรดอย่าได้ตัดไมตรีเลยเพื่อนเอย
การคุกคามจิตใจฉันโดยพร่ำคำหวานละมุน
อาจเปลี่ยนความปรารถนาดีเป็นความเกลียดชัง
ขออภัยหากว่ามารยาฉันมันไปแตะต้องให้คุณไหวหวั่น
ฉันเพียงต้องการผูกมิตรด้วยความสัตย์จริง
และแลกเปลี่ยนเรื่องเล่าเล่าเรื่องเรื่อยไป
.
.
.
สารภาพ
หากฉันเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา
ฉันคงหลงรักเธออย่างมากมาย
เธอคล้ายดาวตกในราตรีที่ฉันเฝ้ามองดูดวงดาวพร้างพราย
ฉันเองก็ไม่อาจปติเสธ สายตาเธอในคำคืนนั้น
คิดไปว่าฝัน จึงเผลอไผลได้เคลิบเคลิ้ม
ฉันระรึกตื่นรู้ตัว ลืมไปว่าเป็นฝันฟุ้ง
โลกนี้มันวุ่นวายและมากมาย
คนเอย ซับบซ้อนสับสนเกินความเข้าใจ
เมื่อเธอเจ็บปวดที่จะสบตาฉันอีกครั้ง
ฉันจะหายไปไม่ปรากฏ
แต่หากไมตรียังเหลือไว้
ขอเธออภัย ในเหตุการณ์ที่อ่อนไหว
ในความเรียบงายเราก้าวเดินสวนทางซับซ้อน
.
.
.
ความรู้สึก และคิดไป
แด่ กวีหนุ่มที่ฉันได้ลืมใบหน้าของเขาไปแล้ว
วันพุธที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
สบตากับดวงเดือน
Living On A Jet Plane คือเพลงที่คุณร้อง
ในน้ำเสียงแผ่วเบา
ท่ามกลางคำคืนเย็นเยียบ
ฉันไล่สายตาตามเรียวนิ้วบนคอร์ดกีตาร์
แล้วสะดุดกับสายตาจับจ่องที่คุณมองอยู่
เราสบตากันในห้วงนาทีนั้นเนิ่นนานและจับใจ
"บรรจงจูบแล้วยิ้มให้หน่อย
บอกฉันหน่อยว่าเธอจะคอย
สวมกอดเหมือนไม่มีวันจะคลาย
เพราะฉันต้องโดยสารเรื่อบินไป
คล้ายได้ยินว่าไร้กำหนดกลับ
โอ้เธอ ฉันยังไม่อยากไป ไม่อยากไป..."
คล้ายว่าท่อนถ้อยในน้ำเสียงนั้นดึงดูดฉันไว้
สายตาคุณเหมือนจะอ้อนวอนเช่นนั้น
ฉันไม่อาจละเลยความรู้สึกวาบหวั่นภายใน
และตระหนักนึกในภวังค์นั้น ฉันได้ตกหลุมรักคุณเข้าแล้ว
วันพฤหัสบดีที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2552
วันอังคารที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552
วันศุกร์ที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2552
ฉัน-ฝัน-ถึง-เธอ
ฉันฝัน
ถึงหญิงสาว
ผู้เป็นที่รัก
ฉันฝัน
ถึงหญิงสาว
ผู้ที่ฉันหลงไหล
ฉันฝัน
ถึงหญิงสาว
ผู้ที่ฉันปรารถนา
ฉันฝัน
ถึงหญิงสาว
ผู้เป็นของฉัน
ฉันฝัน
ถึงหญิงสาว
ผู้มีลมหายใจเดียวกับฉัน
ฉันฝัน
ถึงหญิงสาว
ผู้จุมพิตฉันในเงาสะท้อน
กล่าวคำรักต่อกัน
และโอบกอดห้วงฝันชั่วนิรันดิ์
วันอาทิตย์ที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2552
room 2521
ฟังเพลงของเธอ
ทำให้ฉันนึกถึงที่แห่งนั้น
ทั้งกลิ่นหนังสือเก่า
ละอองฝุ่นปูนผนังเปลือย
กรุ่นไอร้อนกาแฟที่เพิ่งชงเส็ดในยามเช้า
เป็นเช่นเหตุการณ์ในความทรงจำ
ณ บางเวลาที่ฉันระลึกถึง
ณ วันวานที่ฉันจากมา
ณ ค่ำคืนที่ฉันพำนัก
หรือ ณ นาทีที่ฉันได้ย่ำเยือน
ฟังเพลงของเธอ
ทำให้ฉันนึกถึงวันก่อนเก่า
ในบทสนทนาเรื่อยเปื่อย
มุมมองที่ได้แลกเปลี่ยนกัน
เสียงขวดเบียร์ล้มกลิ้งท่ามกลางความเงียบงันในราตรี
เป็นเช่นเหตุการณ์ในความทรงจำ
ณ บางเวลาที่ฉันได้ลืมหน้าตาของเธอไปแล้ว
ณ วันวานที่เราโบกมือลา
ณ ค่ำคืนที่เราได้พูดคุย
หรือ ณ นาทีแรกที่ได้พบปะ
เป็นเช่นเหตุการณ์ในความทรงจำ
วันอังคารที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2552
MAKE LOVE WITH LONELINESS ร่วมรักกับความเหงา
ร่วมรักกับความเหงา
ชิวิตแสนสั้นอันแสนเศร้า
คนเราเดินสองขาตามหาสิ่งใดกัน
ความปรารถนาผลิบานอยู่บนกิเลส
ได้แต่กอดจูบกับเงาของตัวเอง
เฝ้าฝันหาถึงรักรกร้าง
หลบเร้นเบื่องหลังฉากสังคม
กระหายอยากในความใคร่
จิตใจนั้นได้แต่โหยหา
เติมได้ไม่เต็มสักที
ทั้งฝันทั้งตื่น โรยลาเปลี่ยวเปล่า
ความเหงาก็เช่นนี้
เกิดกรรมตามธรรมดา
วันพฤหัสบดีที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2552
ของขวัญกำนัลแด่แม่
วันนี้ ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังเดินทางโดยรถไฟฟ้ามหานคร
ด้วยความที่มาคนเดียว ก็ไม่รู้จะหันไปคุยกับใคร
ข้าพเจ้า จึงฝากสายตาไว้ที่จอสี่เหลี่ยมขนาดย่อมเหนือราวจับ
ทั้งที่ก็ไม่ได้สนใจอยากจะดูมากนัก จึงได้แต่ปล่อยให้ภาพต่างๆวิ่งผ่านตาไปเรื่อยเปื่อย
ทันใดนั้นข้าพเจ้าก็สะดุดตากับ โฆษณารังนกปรุงสำเร็จยี่ห้อหนึ่ง
บรรยายถึงความดีเยี่ยมและทรงคุณค่า ของรังนกนั้นที่ผลิตมาอย่างจำกัดจำควร
(limited edition) เนื่องในโอกาสวันแม่แห่งชาติ
โฆษณากล่าวเชิญชวนให้ผู้บริโภคได้้ซื้อ รังนกอันทรงคุณค่านี้ ไปกำนัลแด่ผู้เป็นมารดา
ในเนื้อความของโฆษณาสาธยายว่า รังนกนี้คัดสรรค์รังนกขนาดใหญ่ที่ดีที่สุด
ปรุงด้วยผงทองบริสุทธิ์ บรรจุลงในขวดแก้วใส่สวยงาม ในกล่องกำมะหยี่สีแดงสดใส
เหมาะอย่างยิ่งที่จะแสดงความกตัญญูในโอกาสวันแม่แห่งชาติที่จะถึงนี้
ข้าพเจ้านิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง.....
รังนกนั้นทำมาจาก นกนางแอ่น
ที่สร้างรังของมันเมื่อรู้ว่ามันเองกำลังจะให้กำเนิดทายาทนกน้อยๆ
โดยการสกัดเมือกในปาก เรียงร้อยกลายเป็นรังน้อยจับกับผนังถ้ำ
เพื่อจะได้เป็นที่พักพิงและเลี้ยงดูลูกน้อยนั้น ในรังที่มันสร้างขึ้นอย่างดีที่สุด
แต่แล้วรังของเจ้านกนางแอ่น กลับต้องมาอยู่ในขวดใบสวย ที่เราอ้างว่า
จะนำมาเป็นของกำนัลล้ำค่าแด่มารดาของเราหรือ
แล้วแม่นกนางแอ่นที่หวังให้รังน้อยของมันได้เป็นที่พักพิงของลูกและครอบครัวที่อบอุ่นหล่ะ
ถ้าหากรังนกเหล่านี่ถูกเก็บมา แล้วลูกนกที่จะได้ลืมตาดูโลกจะไปอยยู่ที่ไหนกัน
แม่มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกเสมอ
แม่นกนางแอ่นก็มอบสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อลูกของมันเช่นกัน
แล้วเหตุใดเราถึงได้พรากสิ่งที่ดีที่สุดนั้นมาจากเจ้านกน้อยได้หล่ะ
ถึงแม้มันจะเป็นแค่นก ไม่ได้มีความสำคัญอันใดกับผู้คนอย่างเราๆ
แต่มันก็มีความเป็นแม่ มีสัญชาติญาณที่จะรักลูก มีสิทธิที่จะปกป้องครอบครัวของมัน
คนเรามีจิตใจจะทำร้ายสิ่งดีงามเหล่านี้ เพื่อที่จะได้ขึ้นชื่อว่าลูกที่ดี ลูกที่น่ารัก อย่างนั้นหรือ
คนเราเลือกที่จะทำลายแม่ของคนอื่น เพื่อจะได้เป็นที่รักของแม่ตัวเองมาขึ้น อย่างนั้นหรือ
มีอีกหลายสิ่งอย่างที่เราสามารถทำ หรือสรรหา มาเพื่อแสดงความกตัญญูต่อบุพการีของเราได้
โดยไม่เบียดเบียนใคร หรือทำลายครอบครัวของใคร
สุดท้ายนี้ก็ขอคุณความดีทั้งหลาย ดลบรรดาลให้คุณแม่ของข้าพเจ้า ของทุกคนและของทุกชีวิต
มีความสุขทั้งกายและใจตลอดไป
สมัครสมาชิก:
ความคิดเห็น (Atom)
