the lost chapter

หนังสือบางเล่มเราได้อ่านมันเพียงแค่chapter แรกก็เปลี่ยนชีวิตเราได้แล้วแต่น่าเสียดายที่มันเป็นหนังสือที่เราไม่ได้ครอบครองและอาจจะไม่มีวันได้อ่านมันจนจบ

feel

How do you feel? when you have me in your arms

goodbye hug with you again

ใครบางคนที่จะคิดถึงไปตลอดชีวิต
ใครบางคนที่ทำได้แค่เก็บไว้ในความทรงจำที่ดีไปตลอดกาล
ใครบางคนที่อาจไม่มีวันได้รู้จักตัวตนจริงๆ
ใครบางคนที่กับการจากลาที่งดงาม

Irrational me

ผมมีเหตุผลบางอย่างที่อยากจะบอกว่า ผมไม่มีเหตุผลเอาซะเลยที่ปล่อยให้ตัวเองนั้งรถไฟฟ้าเลยมาเสีย 4 สถานนีเพื่อที่จะมายืนเหม่อมองลานอเนกประสงค์หน้าห้างที่เธออาจจะเพิ่งเก็บร้านไปแล้วเมื่อ 2-3 ชั่วโมงก่อน ผมรู้ดีว่าผมสามารถมาพบเธอได้ที่นี้ได้เกือบทั้งวันเพราะเธอจะมาตั้งร้านขายของที่นี้ทุกเสาร์อาทิตย์ แต่ผมก็เลือกจะมาหาเธอตอนที่เธอไม่อยู่ตรงนี้แล้ว 

ผมรู้ดีว่าทำไม แต่ผมก็จะบอกว่าผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงไม่กล้ามาเจอเธอ 

ให้เธอเห็นว่าผมมา มาเพื่อส่งยิ้มจืนๆให้ มาเพื่อทักทาย อาจจะอุตหนุนเธอเล็กน้อยแก้เขิน ชวนเธอคุยเล็กน้อยเพื่อต่อเวลา ก่อนจะจากไปพร้อมกับยิ้มจืนๆยิ้มเดิมกับตอนมา 

แต่ไม่เลย ผมมาหาเธอตอนที่เธอไม่มีเธออยู่แล้วในสถานที่และมิติเวลา ณ ขณะที่ผมกำลังยืนอยู่ ผมจินตนาการว่าผมเฝ้ามองเธออยู่ เนิ่นนานเท่าที่ผมต้องการ ไม่ต้องมียิ้มจืนๆ ไม่ต้องมีคำทักทาย ไม่ต้องมีข้ออ้าง ไม่ต้องพยายามสร้างบทสนธนา ผมแค่อยากรู้สึกถึงเธอ ผมแค่อยากจะใช้เวลากับเธอ แม้จะเป็นเวลาที่เหลื่อมลอยออกจากกัน อาจจะเป็นแค่ห่วงเวลาที่มันไม่ได้มีอยู่จริง เพียงแค่ห่วงเวลาที่ผมรู้ถึงการมีอยู่ของเธอในมโนนึกของผม

ในโลกแห่งความเป็นจริงที่ระยะห่างระหว่างผมกับเธอคือความว่างเปล่า

หรือนี้อาจเป็นเพียงการตกหลุมรักในเชิงวรรณกรรมเท่านั้น

I miss you

Today

I miss you less than yesterday 

but yesterday 

I miss you more than the day before, 

but the day before 

I miss you more than the day before the day before, 

but the day before the day before 

I miss you less than the day before the day before the day before.....

some days just miss you like I can not do anything. 

I miss you like I need to go to find you and die in front of you 

because I can not explain how much I miss you..... 

But some days I just too busy to die

I miss you 

swimmimg without body

swimmimg without body

finding meaning to survive 

明けましておめでとうございます

เช้าวันที่1มกราคม

ฉันลืมตาขึ้นในแสงสลัว ภายในห้องที่ปิดทึบ

เหมือนมีเครื่องปั่นอาหารกำลังทำงานอยู่ในหัวของฉัน 

มันทำท่าเหมือนจะระเบิดออก

มีกลิ่นตะไคร้หอมจางๆลอยอยู่ในอากาศ

อุณหภูมิคล้ายจะหนาวเย็นแต่ทว่าไม่

แขนข้างหนึ่งโอบพาดอยู่บนตัวฉัน พร้อมลมหายใจอุ่นๆที่ต้นคอ

ในเวลานี้หากฉันหันหัวไปคงได้เห็นหน้าเจ้าของลมหายใจนั้น

ในระยะเดียวกับที่มดตัวหนึ่งกำลังไต่อยู่บนจมูกของเขา

ฉันสัมผัสกุมมือเขาไว้ ในวินาทีถัดมาเขากระทดตัวเขากระชับและกอดฉันไว้

ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ฉันไม่แนใจว่าเขาเป็นใคร

ฉันเพียงต้องการอยู่ในความรู้สึกเช่นนี้เนิ่นนาน และตลอดไป

明けましておめでとうございます

My body

My body is meaningless
Once it was emptiness

But
Once it was touched
Once it was taken


To felt somethings
To be somethings
To losing somethings


And it's never going to be the same

Everyday
Every night
Every morning

It' hungry to full filled

Every morning
Every night
Everyday

It's never going to be the same

Emptiness it's not just an emptiness
A big hole on my body is full of emptiness, filled of meaningless

My body is meaningless
And it's never going to be the same

just a dramatic love scene

โถเอ้ยย
ที่รัก
บางครั้งฉันก็แค่มีฉากรักเว้าวอน ไว้ประดับความทรงจำระหว่างเราบ้าง
อย่าเฉยชานักเลย
ที่รัก
ฉันยังคิดถึงเธอ
แม้ไม่มีฉากรักเว้าวอนนั้น

charming

it’s not your charm that surrendered my naked body for you

it’s my charm that you hungry to eat me alive

tearsssss

มันคือเสียงปริแตก

ลั้นร้าวระบม ในคืนหนาวเหน็บ

ก้องกังวารในความเงียบงั้น

มันช่างทรมาน

ฉันเฝ้าหวังให้มีเสียงเคาะที่ประตูทำลายความเงียบเชียบนี้

แต่เปล่าเลย

ฉันได้แต่ฟังเสียงสะอื้นของตัวเอง

good bye innocent

the weigh upon my body

so heavy and gentle

let's swallow my soul

and taking all my sweet voice

the pressure inside of me

so wildly and fragile 

let's drinking my ruby

and wipe away my pain 

then slowly getting higher 

forgot to see the face flying by

good bye innocent 

Beware of enlightenment at 27 years old ! : Chapter 1 : horny

เมื่อหญิงสาว

ตระหนักรู้ในกำหนัดของเธอ

แต่มิอาจได้ปลดปล่อย

เธอทอดกายเปลือยเปล่าลงแนบพื้น

อะไรกันกักขังเธอไว้

ในพรหมจรรณ

วานวัยผ่านไป

ยิ่งทำให้เธอทุกข์ทรมาน

ความงามและสังขาล

ล่วงหล่นโรยสลาย

ยิ่งทำให้เธอขมขื่น

ราคะนี้เหมือนกองไฟ

ซ่อนสุมรุ่มร้อนอยู่ภายใน

เผาไหม้ร่างกาย

อันปล่าวเปลี่ยวของหญิงสาว

แต่ทว่าเธอกลับตายลง

ด้วยความเดียวดายที่หนาวเหน็บ

แด่ หญิงสาวและความทุกข์ของเธอ

Beware of enlightenment at 27 years old ! : Chapter 0 : Happy Birthday

every morning i wake up and  smile in front of the mirror

then i think, i really in love with that smile while feeling sad in the same time

is it too late to say happy birthday for a month after

ทุกเช้า เธอตื่นขึ้น

รับรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่

แล้วแย้มยิ้มให้กับกระจก

เธอคิดในใจ

เธอรู้สึกหลงรักรอยยิ้มนั้นเหลือเกิน

กระนั้นเธอก็รู้สึกเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูกไปพร้อมๆกัน

your voice

ฉันได้ยินเสียงเธอในฝัน

เสียงนั้นที่ฉันตกหลุมรัก

ฉันคิดถึงเสียงนั้นเหลือเกิน

เสียงนั้นที่ทำให้ฉันหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้ยิน

teenage labyrinth

To find my own way

I was haunting by the time

I am lingering on the edge 

of the late grow up soul

in this labyrinth

I losing myself year by year

to fill in the blank that never full

I am so greedy to be free

but the more I escape, the more it's locked tide

I grab my hands with emptiness

hey hey!!! hurry up

tomorrow is coming

and everyone knows it

they already run passing me by

it's time to wake up

facing the reality

when the dream is over

ในหนทางที่ฉันเลือก 

เดินทางและค้นหา

วันเวลาตามหลอกหลอน

ฉันล่องลอยกับวานวันอันเชื่องช้า

ในวงกตแห่งวัยเยาว์

ตัวตนฉันล่วงหล่นรายปี

เฝ้าเก็บเติมบางสิ่งที่ไม่เคยเต็ม

ฉันหิวหาอิสระเสรี

ยิ่งหลีกหนี ยิ่งผูกมัด

ในอุ่งมือฉันเกาะกุมเพียงความว่างเปล่า

ตื่นเถอะ

วันพรุ่งนี้กำลังจะมาถึง

ใครๆต่างก็รู้ และพวกเขาก็วิ่งล้ำหน้ากันไปหมดแล้ว

ตื่นเถอะถึงเวลาแล้ว

เผชิญหน้ากับความจริง

เมื่อความฝันจบลง

lightning strike on the dark leather sofa

mama

until now

i have nothing to speak

but a daughter said

Oh dear, my poor mama

you think the world hate you

then you hurt people around you instead

Oh family, how pathetic we are

my poor mama

you always blame your poor fate

why don't you blame yourself

oh you said you already blame yourself

but you really don't 

you never open your eyes

my poor mama

it's not my fault that I hate you  

event the guilty hurt me day by day

but it's all your fault

oh my poor mama

don't talk to me

i don't want to hear your confession

your words all meaningless.

อรุณสวัสดิ์

เขาไม่สัมผัสฉันเลยซักนิด

23 กุมภาพันธ์ 2556

8 นาฬิกาโดยประมาณ

ฉันตื่นเร็วกว่าปกติ 

ไม่สิ เหมือนว่าฉันจะยังไม่ได้หลับ

เขานอนอยู่ข้างๆฉัน ห่างออกไปไม่ถึงคืบ

"อรุณสวัสดิ์" เขาเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

ฉันฉวยโอกาสทำลายความเขิลอาย

ทิ้งตัวลงแนบอกเขา แอบฟังเสียงหัวใจเขาเต้น

เสียงนั้นไม่ได้เต้นรัวลิงโลดแต่อย่างใด

เขาไม่ได้มีอาการตื่นเต้นเลยซักนิด

แต่ฉันก็รู้สึกอบอุ่นใจ

เขาลูบมือไปบนหลังฉันเบาๆ

เช้านั้นที่ฉันไม่เคยลืม

ระหว่างเราช่างเบาบางเหลือเกิน

เขาดึงดูดฉันด้วยพลังงานบางอย่าง

แม้เขาจะเฉยชาและเงียบงัน

เขาเปลี่ยนแปลงฉันด้วยความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขา

ฉันสุขใจที่ได้มีช่วงเวลานั้น

แม้ความปวดร้าวจะมาเยือนเร็วกว่าที่คาด

ขอบคุณ

เขาทำให้ฉัน เหนื่อย หงุดหงิดและหัวเสียง่าย

my dear photographer

ไม่เคยมีฉัน ในภาพที่เธอถ่าย
ถ้าพรุ่งนี้ฉันหายไป ก็คงไม่ได้มีความหมายอะไรกับเธอ
ไม่เคยมีฉัน ในเวลาที่เธอดำเนินอยู่
ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอมันเหมือนไม่มีอยู่จริง
เพราะเธออาจไม่เคยรู้สึกเหมือนกัน