ผมอ้าแขนออกและดึงตัวเธอเข้ากระชับแนบแน่น
.
.
.
การกล่าวอำลาไม่ใช่เรื่องอยากเย็นอะไรนัก
สำหรับมิตรภาพที่ดีของคนแปลกหน้าสองคน
.
.
.
เวลาอันน้อยนิดเคลื่อนผ่านไปอย่างไม่รีรอ
ผมเพียรมองเธอเดินจากไปจนลับสายตา
.
.
.
ไม่มีอะไรมากไปกว่าการกล่าวลา
.
.
.
. . . . . . . . . .
ใครๆต่างก็กอดกัน มันเป็นเพียงการทักทาย
เหมือนพูดจา เหมือนกล่าวสวัสดี เหมื่อนกล่าวคำลา
.
.
.
. . . . . . . . . .
เพียงชั่วขณะนั้น
ผมรู้สึกว่ามันเป็นจริงเหลือเกิน
ชั่วขณะที่เราสวมกอดกัน
ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอ
ผมสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในตัวเธอ
ผมรู้สึกถึงหัวใจเธอที่กำลังเต้นอยู่ใกล้ๆกับหัวใจของผม
ผมอยากให้เธออยู่ในอ้อมกอดผมอีกนานเท่านาน
ผมมีคำพูดมากมายที่อยากจะสือสารมันออกมา
ผมอยากฟังเรื่องราวที่เธอยังเล่าให้ผมฟังไม่หมด
ผมอยากจะเข้าใจสิ่งเธอเป็นมากกว่านี้
ผมอยากให้เธอได้รู้จักผมมากกว่าที่เห็น
.
.
.
"ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ"
ผมทำได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะปล่อยเธอเป็นอิสระ
และการจากลาที่ไกลแสนไกลของเรา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น