8 ปีที่แล้ว
ผมตกหลุมรักเธอ ตั้งแรกพบ
ไม่สิ ผมไม่แน่ใจ
คำว่ารักอาจดูล้นเกินสำหรับความรู้สึกที่ผมมี
ผมไม่เคยลืม
ชั่วขณะแรกที่เราพบกัน
ท่ามกลางสายฝน
แลแสงอุ่นๆจากเปลวเทียน
ในหมู่ผู้คน
ในความแปลกหน้า
และในความเยาวัย
ชั่วขณะนั้นที่เธอลุกขึ้นยืนและถอยหลังมาชนผม
เธอหันมามองสบตาเพียงแว้บเดียว
ผมไม่แน่ใจว่าเธอสบตาผมไหม หรือเพียงมองผ่าน
แต่ผมจำแววตาเศร้าสร้อยคู่นั้นในวันนั้นได้ชัดเจน
มันเป็นเพียงช่วงวินาทีที่เราอาจสูดลมหายใจเข้า
และผ่อนออกอย่างปกติ
แต่ผมกลับรู้สึกเนิบนาบยืดยาวกว่านั้น
มันคือชั่วขณะแรกที่ผมรู้สึกต่อเธออย่างบางเบา
แต่ ทว่าชัดเจน
ผมเก็บรักษามันไว้ในส่วนลึกสุด
ระลึกถึงในบางเวลาอย่างอิ่มใจ
ช่างเป็นความรู้สึกที่ยาวนาน
ผมไม่เคยปรารถนาจะครอบครองตัวเธอ
ไม่เคยต้องการเข้าใกล้เธอมากกว่าที่เป็นอยู่
เมือเรากล่าวทักทายกัน
เมื่อเรารำลากัน
ผมดีใจเสมอ
ดวงตาคู่นั้นไม่เคยหายไป จากภาพแรกที่เราพบกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น