ร่วมรักกับความเหงา
ชิวิตแสนสั้นอันแสนเศร้า
คนเราเดินสองขาตามหาสิ่งใดกัน
ความปรารถนาผลิบานอยู่บนกิเลส
ได้แต่กอดจูบกับเงาของตัวเอง
เฝ้าฝันหาถึงรักรกร้าง
หลบเร้นเบื่องหลังฉากสังคม
กระหายอยากในความใคร่
จิตใจนั้นได้แต่โหยหา
เติมได้ไม่เต็มสักที
ทั้งฝันทั้งตื่น โรยลาเปลี่ยวเปล่า
ความเหงาก็เช่นนี้
เกิดกรรมตามธรรมดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น