ณ จุดบรรจบของอดีตและอนาคต
ในระหว่างความเปลี่ยนแปลง
ฉันหลงหลับ
ปล่อยให้เวลาไหลผ่านความรู้สึก
ความทรงจำตกหลนอยู่ตามทาง
ณ ที่ที่ฉันจากมาและกำลังจะไปถึง
คล้ายวานวันคือความฝัน กำลังผันผ่าน
คล้ายความฝันหลอมละลายไปกับอนาคต กำลังวาดหวัง
ฉันแต่งฝันด้วยจริง
แต่งจริงด้วยหวัง
ณ ที่เกิดเหตุไปถึงจุดจบที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ทั้งสองจุดห่างไกลไม่มีหวัง
รอคอยให้วันหมดวัน
คืนหมดคืน
ฉันจะตื่นเมื่อรถทัวนั้นหยุดจอด
ณ จุดจบที่ไม่มีวันสิ้นสุด. . .
สวัสดี. . . บางกอกของฉัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น